بولینگ ورزشی است که بازیکنان در آن برای به دست آوردن امتیاز باید توپ بولینگ را روی سطح صافی بغلتانند تا اشیایی به نام میله را بزنند. این ورزش نخستین بار در مصر باستان انجام میشدهاست. در ایران حدود ۵۰ سال پیش سالن بولینگ تاسیس گردید که غیر اتوماتیک بود. در حال حاضر تهران، شیراز، کرج، مشهد، قزوین، اصفهان، اهواز، اراک، کیش و رشت دارای سالن بولینگ میباشند. در این ورزش توپهایی با وزن متفاوت وجود دارد، وزن توپها بین ۶ تا ۱۶ پوند میباشد. (هر پوند ۴۵۲ گرم است)
امتیازدهی
در هر بازی هر بازیکن ده فریم را بازی می کند وهر فریم دو ضربه دارد(به جز فریم 10 که در حالتی خاص سه ضربه دارد) و بازیکن سعی می کند که در هر ضربه همه پین ها را با توپ بزند. نحوه قرار گیری پین ها و شماره آنها: از نگاه بالا پین ها به شکل یک مثلث قرار داده می شوند و شماره پین ها مانند شکل زیر است:
10 9 8 7
6 5 4
3 2
1
ضربه اول و امتیاز Strike
دستگاه مکانیکی قرار دهنده پین ها (Pinsetter) در ضربه اول هر فریم ده پین را در محل های خود قرار می دهد، اگر بازیکن بتواند در پرتاب اول توپ خود، همه ده پین را بیندازد فریم کامل می شود و امتیاز دو ضربه بعدی با این ضربه که خود 10 امتیاز دارم جمع می شود و در سیستم های امتیاز دهی یا بر روی کاغذ این ضربه با علامت X نشان داده می شودو به این ضربه استراک [۱] گفته می شود. به صورت مثال اگر بازیکن در ضربه اول خود Strike کرده و سپس در ضربه اول فریم بعدی 4 پین و در ضربه بعدی 3 پین را بیندازد امتیاز او به شکل زیر می شود:
| 3 | 4 | X | |
| 24 | 17 |
جدول 1 - مثال امتیاز Strike همان طور که در جدول بالا مشاهده می کنید امتیاز فریم اول 10+4+3 = 17 است و امتیاز فریم دوم 7 است که حاصل جمع آن با فریم قبلی در این فریم نوشته شده است:17+7=24 و تا آخر به همین صورت ادامه پیدا می کند. پس اگر بازیکنی بتواند همه پین ها را در همه ضربات خود (12ضربه) Strike کند جمع کل امتیازات او 300 می شود.
ضربه دوم و امتیاز Spare
ولی اگر بازیکن نتواند در ضربه اول همه پین ها را بزند، دستگاه پین های موجود را از روی خط بلند می کند و سپس گارد دستگاه پین های افتاده را جمع کرده و سپس دستگاه پین ها را دوباره روی خط قرار می دهد و بازیکن سعی می کند با پرتاب دوم توپ خود پین های موجود را بزند،اگر بتواند در این ضربه همه پین ها را بیندازد، فقط امتیاز ضربه بعدی او با این فریم که خود 10 امتیاز دارد جمع می شود و در سیستم های امتیاز دهی یا بر روی کاغذ این ضربه با علامت / نشان داده می شود و به این ضربه اسپیر [۲] می گویند. به صورت مثال اگر بازیکن در فریم اول خود و در ضربه اول 9 پین و درضربه دوم 1 پین باقیمانده را بزند وSpare کند و سپس در ضربه اول فریم بعدی 4 پین و در ضربه بعدی 3 پین را بیندازد امتیاز او به شکل زیر می شود:
| 3 | 4 | / | 9 |
| 20 | 13 |
جدول 2 - مثال امتیاز Spare همان طور که در جدول بالا مشاهده می کنید امتیاز فریم اول 10+3 = 13 است و امتیاز فریم دوم 7 است که حاصل جمع آن با فریم قبلی در این فریم نوشته شده است:13+7=20 و تا آخر به همین صورت ادامه پیدا می کند.
ضربه Miss
اگر بازیکن نتواند در ضربه خود هیچ پینی را بیندازد ضربه او ازدست رفته یا Miss است که در سیستم های امتیاز دهی یا روی کاغذ این ضربه با علامت – نشان داده می شود.
فریم 10
فریم 10 می تواند 3 ضربه ای باشد به دلیل این که اگر بازیکن در ضربه اول خود Strike کند دو ضربه بعدی دیگر نیز وجود داشته باشد که با آن جمع شود و امتیازات محاسبه شود و همچنین اگر بازیکن در ضربه دوم خود Spare کند ضربه بعدی وجود داشته باشد که با آن جمع شود پس بازیکن در این فریم فقط در صورتی می تواند سه ضربه داشته باشد که یا در ضربه اول خود Strike کند یا در ضربه دوم خود Spare کند در غیر این صورت این فریم مانند همه فریم ها دو ضربه بیشتر نخواهد داشت.
ضربه Split
اگر بازیکن در ضربه اول خود پین هارا طوری بیندازد که بین پین های باقیمانده فضایی ایجاد بشود که توپ بدون برخورد با آنها از میان آنها بگذرد حالت Split ایجاد می شود و انداختن همه پین های در ضربه دوم بسیار سخت شده و نیاز به تمرین زیادی دارد. البته انداختن پین ها در حالت Split هیچ امتیاز یا جایزه ویژه ای ندارد.
حال فرض کنید بازیکن در ضربه اول خود پین های 1،2،3،4،5،8،9 را انداخته است و پین های 6،7و10 باقیمانده اند مانند شکل زیر:
10 7 6
در این حالت بازیکن باید توپ را چنان در روی خط پرتاب کند که به پین 6 برخورد کرده و سپس توپ بعد از تغییر مسیر کوچک به پین 10 بر خورد کند و پین 6 چنان پرتاب شود که به پین 7 برخورد کند که آن را بیندازد و ضربه Spare شود.
سیستم های اتوماتیک امتیازدهی
دو نوع کلی از این دستگاههای مکانیکی وجود دارند که یک نوع آن دارای میکرو سوئیچ هستند و امتیازها توسط آن سوئیچها محاسبه میشود و به سیستم امتیاز دهی ارسال میگردد مانند دستگاههای شرکت Brunswick [۳] ولی در نوع دیگر از این دستگاههای مکانیکی امتیازدهی به کمک دوربین و توسط نرمافزار انجام میشود مانند دستگاه های شرکت AMF و VIA بدین صورت که حدود ۳ ثانیه پس از عبور توپ از جلوی سنسور توپ و بعد از پایین آمدن گارد محافظ، عکسی توسط دوربین گرفته میشود و به کمک تکنیکهای پردازش تصویر تعداد پینهای ریخته شده شمارش میشود، سپس توسط نرمافزار عملیات محاسبه امتیاز طبق توضیحات بالا صورت میگیرد.
سیستم ایرانی امتیاز دهی بولینگ
تا قبل از سال ۱۳۹۳ تمامی سیستمهای امتیاز دهی این ورزش در خارج از
کشور تولید و توسط شرکتهای خارجی نصب و راهاندازی میشد ولی در این سال
با ساخت اولین سیستم ایرانی و نصب و راهاندازی موفقیت آمیز آن در داخل
ایران به صورت کامل این دستگاهها بومی سازی شد و این سیستمها نه تنها از
سیستمهای خارجی مشابه کمبودی ندارند بلکه در پارهای از موارد برتری نیز
دارند.
ورزش دارت را باید یکی از شاخههای ورزشها و حتی آمادگیهای نظامی دانست که به نوعی آن را یک هنر میدانند: هنر پرتاب دارت.
تاریخچه
تاریخ نویسان تخمین میزنند که احتمالاً نخستین بار این ورزش که در زمان خود نوعی تفریح هم محسوب میشد، در سدههای میانه در انگلیس آغاز شدهاست، چرا که شواهد و اسناد دقیقی از آن در دسترس نیست و به طور تقریبی به سرنخهایی رسیدهاند که نشان میدهد عدهای این ورزش را به دانش آموزان دوره متوسطه آموزش میدادند که بتوانند با قویتر ساختن عضلههای بازو و ساعد خود نشانهگیری دقیقتری داشته باشند که بعدها حتی در جنگها برای پرتاب کمان و نیزه نیز بسیار مفید بود.
اما حقیقت این است که در دورههای جنگ در قرن ۱۸، بطریهای خالی مشروبات الکلی و نشانهگیری برای انداختن چوب کبریت از فاصله دور به داخل این بطریها یکی از جالبترین و سرگرم کنندهترین تفریحات این سربازها بود که بعدها این فکر به ذهنشان خطور کرد که میتوانند به شکل بهتر و سرگرم کنندهتری تفریح کنند و حتی از این بازی پول دربیاورند که پس از مدتی بطریها تبدیل به یک تخته مسطح شد و با تکه چوبهای تراشیده شده به قطعات کوچک و نوک تیز بدل گشتند.
صفحه چوبی و مسطح که «بورد» نامیده میشود از تعدادی حلقههای رنگین که به فاصلههایی معین نقاشی شده تشکیل میگردد که هر پرتاب در داخل یکی از حلقههای رنگین امتیاز مخصوص به خود را دارد. از آنجایی که قرنها پیش هر وسیله سرگرمی و وقت گذرانی از دید قشر مرفه و سطح بالای جوامع دور نمیماند، دارت و پرتاب دارت نیز به سرعت مورد توجه شاهزادگان و ثروتمندان اروپایی قرار گرفت و در مدت زمان کوتاهی تا حدی در میان آنها شایع شد که گاهی ساعتها در شبانه روز را به انجام این بازی اختصاص میدادند و بر سر پرتاب دارت با هم شرطبندی هم میکردند.
در این میان هنری هشتم یکی از آن دسته شاهانی بود که لذت زیادی از این بازی میبرد و حتی به یکی از نجارهای معروف و به نام زمان خود دستور داد تا یک ست کامل از بورد دارت و نیزههای کوچک چوبی را با آرم سلطنتی بسازد تا به معشوقه زیبای خود (آنه بولین) هدیه کند. وی همچنین در میان شاهزادگان خوشگذران انگلیسی مسابقاتی را با جوایزی در خور توجه ترتیب داد.
پرتاب دارت در آمریکا
اما این ورزش در آمریکا مثل تمام ورزشهای دیگر تاریخچه خاص خود را دارد و مردمان این سرزمین شیوه مخصوص خود را برای انجام هر ورزشی دارند. پرتاب دارت هم مثل سایر رشتههای ورزشی توسط مهاجرینی که به این قاره نقل مکان کرده بودند راه یافت. دارت در آمریکا و در میان مردمان انگلوساکسون تا زمان ملکه ویکتوریا به شیوهای بسیار تفننی انجام میشد و خب طبیعیست که در بریتانیا بیش از هر جای دیگری پیشرفت کرد و از آنجایی که تا همین امروز هم به نظر میآید خورشید حکومت سلطنتی در بریتانیا هرگز غروب نمیکند، تمایل شاهزادگان انگلیسی به پرتاب دارت هم در طول این سالها نسل به نسل منتقل شدهاست.
اما امروزه دارت از یک بازی تفننی پا را فراتر گذاشته و هماینک چیزی حدود ۱۹۰۰ قانون در خصوص این ورزش تبیین شدهاست. اندازه بورد به شکل استانداردی تعیین شده و حتی سایز دارتها هم ثابت است. تیمهای دارت کشورهای اروپایی در لیگهای ورزشی به رقابت میپردازند.
نحوه صحیح پرتاب دارت
برای پرتاب دارت اگر با دست راست پرتاب میکنید پای راست را جلو بگذارید و اگر با دست چپ، پای چب جلو قرار میگیرد. هیچگونه احتیاجی به قدرت یا سرعت ندارید اما در عوض دقت لازم است. در بین بازیکنان حرفهای هر کس به طرز دلخواه و هر طوری که راحت تر است دارت را میگیرد، ولی متداول آن را در متن زیر میبینید: ۱- با بند اول انگشت اشاره تعادل دارت را پیدا کنید. ۲- با شکم انگشت شصت دارت را مهار کنید. ۳- با انگشت وسط انگشتهای دیگر را پشتیبانی کنید.
قاعده بازی مشترک در تمام بازیها
۱-هر بازیکن در یک نوبت گردشی با انداختن سه دارت در هر نوبت (راند) بازی میکند. ۲-هر بازیکن یک دارت را در شروع بازی برای مشخص شدن نفر آغاز کننده بازی پرتاب میکند. ۳-امتیازات بدست آمده بر مبنای امتیازی است که برای هر ناحیه در نظر گرفته شدهاست، نه بر مبنای رنگ آن. ۴-در صورت افتادن دارت از تخته دارت (اگرچه به نمره خورده باشد) امتیازی برای آن پرتاب در نظر گرفته نمیشود.
اسنوکر یک بازی با چوب است که بروی میز بزرگی که با مادهای از جنس فلانل[۱] پوشیده شده و داری شش سوراخ است بازی میشود. این سوراخها در چهارگوشه میز و دو سوراخ در وسط کنارهٔ میز است قرار دارند. روی میز که سبز رنگ است به یاد دورانی که بازی بر روی چمن انجام میشده است رنگ آمیزی گشته که در آن زمان ضربهها با عصا زده میشده و بعدها بر روی میزهای کنونی و با چوبهای حرفهایتر بازی انجام گرفته است.
میز اسنوکر
این بازی برروی میزی با اندازه فوت (معادل ۳٫۷ در ۱٫۸ متر) انجام میشود. البته میزهای این بازی در اندازههای مختلفی تولید میشود. معمولاً درازای میز دوبرابر پهنای آن است.[۱]
توپها
این بازی شامل ۲۱ توپ است. ۱۵ توپ قرمز رنگ، یک توپ مشکی، یک توپ صورتی، یک توپ آبی، یک توپ قهوهای، یک توپ سبز و یک توپ زرد.
هرتوپ قرمز یک امتیاز دارد. سایر توپها بترتیب: توپ مشکی = ۷، توپ صورتی = ۶، توپ آبی = ۵، توپ قهوهای = ۴، توپ سبز = ۳ و توپ زرد = ۲ امتیاز است.
در ایران به توپها یا گویهای این بازی شار اطلاق میشود.
داور در ابتدای بازی توپها را میچیند.
در قوانین نسخهٔ انگلیسی این بازی هر بازیکن بس از زدن هر توپ قرمز مجاز به زدن یک رنگی خواهد بود و حداکثر امتیازی که یک بازیکن قادر به گرفتن آن است ۱۴۷ امتیاز است.
خطاها
خطاها برای توپهای زرد، سبز و قهوهای چهار واحد، آبی ۵، صورتی ۶ و مشکی ۷ واحد است. این خطاها در صورتی که بازیکن به اشتباه به آنها ضربه بزند (توسط توپ سفید، دست، چوب، رست) و همچنین بروز خطاهای دیگر در هنگام و در طول ضزبه زدن به توپهای اعلام شده است.
اگر توپ سفید هنگام وارد شدن ضربه به هیچ یک از توپها برخورد نکند فولد محسوب شده و ۴ امتیاز برای حریف محسوب خواهد شد
تاچ یا لمس
حالتی که توپ سفید با یک توپ دیگر به هم چسبیده باشند تاچ گفته میشود و در تاچ با توپ قرمز بازیکنی که نوبت ضربهاش است میتواند توپ را به هر سمتی که میخواهد بزند چراکه در ابتدا ضربهای برای او محاسبه خواهد شد.[نیازمند منبع]
برخی از تجهیزات مورد استفاده در بازی
- گچ: به نوک چوب بیلیارد زده میشود تا تماس مناسبی بین چوب و شار سفید برقرار شود.
- چوب: از جنس چوب یا فایبرگلاس بوده و از سر آن برای ضربهزدن به شار سفید استفاده میشود.
- رست: از نظر ظاهری مانند چوب عادی با سر X مانند میباشد و هنگامی استفاده میشود که شار سفید در دسترس نباشد.
- مثلث: برای چیدن شارهای قرمز در شروع بازی از آن استفاده میشود.
- رست و چوب بلند: برای زدن شار (توپ) سفید هنگامی که توسط چوب ورست عادی قابل دسترسی نباشد استفاده میشود.
- اکستنشن: یا همان ته چوب که جدیدا به جای چوب بلند استفاده میشود.
تیلهبازی (که در افغانستان گولّه بازی گفته میشود) یا تشیره یک بازی تفریحی با گویهای شیشهای است که باید با غلتاندن و زدن گویهای شیشهای (تیله) به هم و حرکت دادنشان آنها را از محدوده خاصی خارج کرد. این بازی که معمولاً بصورت دو نفره انجام میشود همانند بازی پاسور دارای بازیهای مختلفی است؛ ولی اصلیترین بازی آن که مردم بیشتر آن را میشناسند «کل» است. البته این هم نامی است که در نقاط مختلف تفاوت دارد بازی به گونهای است که برای شروع باید دو چاله کوچک به اندازه ۱۰ سانتیمتر قطر و ۵ سانتیمتر عمق داشته باد. دو نفر بصورت ایستاده بازی را شروع میکنند و انتخاب فرد آغاز کننده به شکلهای مختلف از جمله سنگ-کاغذ-قیچی و یا تعیین قراری از قبل انجام میشود. البته در جاهایی این بازی به صورت چند نفره و یا حتی به صورت تیمی اجرا میشد.
به زبان و گویش لری به آن گٌولو بازی میگویند و قدیم که شیشهای آن نبود؛ با سنگهای تراشیده شد و گرد به قطرهای حدوداً (ا تا ۲٫۵ سانت) انجام میشد. بعدها که شیشهای آن در دسترس عموم قرار گرفت به دلیل ارزشی مادی که داشت با ردوبدل شد بصورت تهاتری آن توسط بازیکنان بدین صورت که بازیکن برنده میتوانست تیلههای مورد استفاده حریف را در بازی به نفع خود تصاحب کند. از بازی ای سرگرمکننده به نوعی قمار تبدیل شد.
این بازی شکلهای مختلفی در ایران انجام میگیرد.
۱. صحرایی (به دو روش) ۲. بیخ دیواری ۳. کندن حفره «مات» یا «خان» ۴. کاشتنی
صحرایی
روش اول
در این بازی معمولاً در محیط روباز و خاکی دو نفر بازی را شروع میکردند و هدف پرتاب تیله به وسیله دست و زدن تیله حریف که روی زمین قرار داشت بود. این بازی تا زمانی که تیله حریف را نزدید ادامه داشت. برنده بازی کسی بود که بیشنرین ضربه را به تیله حریف وارد میکرد و با تفاضل تعداد زدهها و خوردهها از حریف تیله جایزه میگرفت.
روش دوم
تیلهای مشخص (گوی هدف) و توافق شده بین بازیکنان مشخص میشد. با قرعه کشی اولین پرتابگر مشخص میشد و گوی هدف را ابتدا پرتاب میکرد به فاصلهای دلخواه که معمولاً بیشتر از ۲ متر بود سپس تیله (دوم) خود را سعی میکرد در نزدیکترین فاصله به آن پرتاب کند. سپس نفرات بعدی در تلاش بودند که تیله خودرا به سمت تیله هدف پرتاب کنند. فقط حق پرتاب یک تیله را داشتند. نفر دوم به بعد میتوانستند با زدن تیله حریف در صورتی که نزدیک گوی هدف قرار داشت آنرا زده واز هدف دورکنند؛ و گوی خودرا به گوی هدف نزدیکتر کنند بازی کنی برنده بود که در پایان پرتابها تیله اش نزدیکتر به گوی هدف بود سه حالت داشت با مماس و چسبیده به گوی هدف بود در اینصورت از دیگر بازیکنان سه تیله جایزه دریافت میکرد یا با وجب خود اندازه میگرفت اگر یک وجب مماس و یا کمتر از یک وجب با تیله خود و گوی هدف بود دو تیله بعنوان پاداش از دیگر بازیکنان دریافت مینمود و اگر صرفاً نزدیکتر از بقیه بود یک تیله دریافت مینمود. این نسبت ۳ ۲ ۱ توافقی بود؛ و اول بازی شرط میشد. این بازی به دو روش پایان میافت یا برنده تمام تیلههای رقیبان را برده بود و یا توافقی بو و بازنده اعلان میکرد دیگر بازی نمیکند.
بیخ دیواری
در این روش نیز معمولاً دو نفر بازیکن داشت و در محیطهای خاکی و یا در خیابانهای کاشی شده و یا آسفالت شده بازی میشد. همانطور که از اسمش پیداست بایستی در نزدیکی دیوار با فاصلهای حداقل ۲ متری صورت میگرفت و بدین شکل بود که بازیکنان با پرتاب تیله خود به سمت دیوار سعی بر این داشتند تا آن را در نزدیکتریتن فاصله به دیوار قرار بدهند و برنده تمام تیلههای روی زمین حریفان را تصاحب میکرد. در این بازی همواره برنده آخرین نفر بود که تیله خود را پرتاب میکرد. لازم است ذکر شود در ابتدا قرعه کشی آخرین نفر را مشخص میکرد. مانند بازی قبل سه وضعیت برای تیلهها وجود داشت یا چسبیده به دیوار بود ۳ امتیاز یا یک وجب و یا کمتر از یک وجب بود ۲ امتیاز و یا نسبت به بقیه بازیکنان نزدیکتر بود ۱ امتیاز.
کندن حفره "مات" یا "خان"
نفر پرتابگر آخر اصطلاحاً (قاق) بود.
کاشتنی
این بازی با توافق اولیه " تیری چند؟" بین بازی کنان شروع میشد؛ و در میدان خاکی مستطیلی کشیده با ابعاد توافقی معمولاً با عرض ۱۰ سانت و طول ۳۰ سانت و یک خط برای پرتاب (خط پرتاب) که معمولا ۵ الی ۱۰ متر دورتر از مستطیل بود مشخص میشد. بازیکنان تیلههای خودرا داخل مستطیل به تعداد مشخص شده اول بازی (تیری چند؟) کنار هم قرار میدادند و از پشت مستطیل به ترتیب با یک تیله به سمت خط پرتاب میانداختند بازیکنان سعی داشتند برای اینکه نفر اول پرتاب به سمت تیلههای کاشته شده باشند نزدیکتر پرتاب کنند اگر از خط رد میشد نفر آخر بود ولی جلوتر و یا نزدیکتر به خط پرتاب نفرات بعدی را مشخص میکرد اگر شخص دوم به بعد کسی بود که دورتر و عقبتر از نفری که تیله آن از خط پرتاب گذشته باشد آخرین نفر بایستی پرتاب میکرد. شروع پرتاب به تیلههای کاشته شده: نفر اول نزدیک به خط شروع کننده بود و نفرات بعد پس از وی بایستی پرتاب خود را شروع میکردند. هدف زدن تیلههای کاشته شده و بیرون راندن آنها از داخل مستطیل است. دو حالت داشت یا پرتاب کننده میتوانست تیلههای کاشته شده را بزند و به بیرون از مستطیل براند که در این صورت او به پرتاب خود از جایی که تیلهای که با آن پرتاب کرده ادامه میداد تا بقیه تیلهها را نیز به بیرون از مستطیل و براند هدف بیرون رفتن حداقل یک عدد تیله از مستطیل است و یا نمیتوانست که نفر بعدی بازی خود را بایستی شروع میکرد. این بازی آنقدر ادامه داشت تا تمامی تیلههای کاشته شده داخل مستطیل بیرون بروند. برنده حق داشت فقط تیلههایی که به بیرون از مستطیل رفته است را بعنوان جایزه جمعآوری نماید اگر پس از زدن تیلههای داخل مستطیل فاصله تیله پرتابشده توسط پرتابگر داخل ویا تا یک وجب کمتر از کادر مستطیلی بود بازیکن بایستی برای پرتاب بعدی خود میایستاد و با پرتابکردن (رها کردن) از نوک بینی خود از بالا و زدن تیلههای کاشته شده به بازی ادامه میداد.
هفت سنگ[۱][۲] یک بازی بومی ایرانی است . همان طور که از اسمش پیداست با روی هم گذاشتن هفت تکه سنگ صاف از بزرگ به کوچک بازی شروع میشود. یک گروه محافظ آن و گروهی که توپ کوچک اما محکم هستند، سعی در فروریختن ستون سنگی دارند. وقتی این اتفاق میافتد، محافظان توپ را مییابند و آن را مخفی میکنند و به دنبال برندهها میدوند. از طرفی گروه مقابل سعی میکند هفت سنگ را دوباره بچیند و برنده بازی بشود.
البته روشهای دیگری هم وجود دارد که شبیه به هم هستند. در گذشته برای ساخت توپ از تکههای لاستیک یا پارچه استفاده میکردند و با نخ آنها را محکم میبستند. بازی هفت سنگ کمی شبیه ورزش بیسبال است.
روشهای دیگر
امکانات لازم برای این بازی، هفت عدد سنگ صاف و تخت و یک توپ هفتسنگ (شبیه توپ تنیس) است. بازیکنان در قالب دو تیم پنج یا شش نفره تقسیم میشوند. وقتی که سنگها چیده میشوند یکی از گروهها به عنوان پرتابکننده بازی را شروع میکند. شروع بازی به این ترتیب است که باید از فاصله نسبتاً دور توپ را به طرف سنگها بیندازند. گروهی که توپ را پرتاب میکند باید سعی کند که کمترین مقدار سنگ را بیندازد چون در این صورت راحتتر میتواند بازی را تمام کند. وظیفه گروه دوم هم این است که نگذارد تیم پرتابکننده سنگهای ریخته شده را دوباره روی هم بچیند و باید با توپ به آنها بزند. هر کدام از بازیکنان تیم مهاجم که توپ به او برخورد کند از جریان بازی کنار میرود. و به این ترتیب اگر هیچ کدام باقی نمانند بازی به نفع تیم مدافع و اگر سنگها روی هم چیده بشوند بازی به نفع تیم مهاجم تمام میشود.
تایگر وودز، قهرمان گلف جهان
|
|
| بلندپایهترین سازمان | فدراسیون گلف ایالات متحده امریکا |
|---|---|
| تاریخ پیدایش | سده ۱۵ |
| مشخصات | |
| لوازم | توپ ، چوب و زمین گلف |
| سال ورود به المپیک | ۱۸۹۸ ، ۱۹۰۰ |
| سطح تماس | ندارد |
| رسته بندی | بیرونی |
گُلْف یکی از بازیهای فضای آزاد است که در آن بازیکنان بطور فردی یا تیمی بهوسیله چوبهای گوناگون ویژهای توپ کوچکی را درون سوراخی در زمین میاندازند. در آییننامه بازی گلف این بازی را اینگونه تعریف کردهاند: "گلف پرتاب یک توپ از نقطه آغاز بازی به درون یک سوراخ است که بهوسیله یک یا چند ضربه پیاپی و بر طبق قوانین مشخصی صورت گرفته باشد."
محتویات
خاستگاه بازی گلف
خاستگاه گلف سرزمین اسکاتلند است. این بازی از چندین سده پیش در بریتانیا بازی میشده است. مشهورترین و قدیمی ترین زمین گلف جهان در شهر سنت اندروز در اسکاتلند قرار دارد و نخستین قوانین رسمی این رشته در شهر ادینبورگ پایتخت اسکاتلند نوشته شده است. واژه «گلف» که از سده ۱۶ میلادی برای این بازی به کار میرود از واژههای قدیمی اسکاتلندی " "Golve و " "Goff گرفته شده که در اصل مشتقی از واژه آلمانی میانسدهای "Kolf" بوده است. این اصطلاح kolf به معنای باشگاه است. این بازی با اینکه معمولاً به عنوان بازی مرفّهان و نخبگان بشمار میآید امروزه در میان طبقات دیگر هم محبوبیت یافته و بازیگران بیشتری را از سراسر جهان به خود جلب میکند.
ویژگیهای بازی گلف
زمین گلف حدود سی یا چهل هزار متر مربع وسعت دارد. برای بازی گلف کفش ویژه میخداری نیاز است تا به هنگام ضربه زدن پای بازیکن نچرخد. لباس گلف هم برای راحتی حرکت بدن و از جنس مخصوص درست شده است. برای گلفبازی ساک ویژهای نیاز است تا چهارده چوب گلف را در خود جای دهد. این ساک در زیر خود چرخهایی دارد که به گلفباز اجازه میدهد تا ساک و چوبهای خود را براحتی در سراسر زمین بهمراه ببرد. هر کدام از این چوبها برای زدن ضربههای گوناگونی بکار میروند. هر بازی گلف بین چهار تا پنج ساعت طول میکشد ودارای قوانین خودش است
گلف در ایران
اولین زمین گلف کشور در شهر مسجد سلیمان احداث گردید. اولین زمین چمن گلف کشور ایران در مجموعه ثامن شهر مشهد احداث گردید. [۱]
تا قبل از سال ۱۳۷۴ گلف در ایران فدراسیون نداشت و از آن سال فدراسیون گلف تشکیل شد و از سال ۸۳ عیسی اسحاقی، سخنگو و معاون سابق سازمان تربیت بدنی ریاست آنرا برعهده دارد.[نیازمند منبع]
در سال ۱۳۸۳ حدود ۲۰۰ گلف باز در ایران مشغول به بازی بودند و هم اکنون تعداد بازیکنان به ۱۵ هزار نفر رسیده است.در بخش قهرمانی نیز لیگ گلف در دو گروه پیشرفته و نیمه پیشرفته با حضور ۱۲ تیم برگزار می شود[نیازمند منبع]
امروزه طرحهای اجرایی چندی در دست اقدام است تا در محوطه دانشگاه تهران، هتلها و همچنین در زمینی میان چالوس و نوشهر زمینهای گلف ساخته شود[نیازمند منبع].
تیم ملی گلف بانوان ایران از سال ۱۳۸۰ آغاز بکار کرده و دورههای مسابقه انتخابی برای تیم ملی نیز میان گلفبازان شهرهای گوناگون ایران انجام شده است. فدراسیون گلف ایران لیگهایی میان باشگاههای کشور برگزار میکند. تا امروز استانهای خوزستان، تهران، مشهد٬ اصفهان، فارس و قم دارای باشگاههای گلف هستند.[نیازمند منبع]
تنها کتاب گلف به زبان فارسی ترجمهای است از کتاب مالکولم کمبل که توسط انتشارات اندیشه سرا منتشر شده است.[نیازمند منبع]
گلف در تهران
تنها باشگاه ورزشی تهران که امکاناتی برای بازی گلف دارد، باشگاه انقلاب است. این زمین با شش کیلومتر درازا در برگیرنده ۶۰ هکتار چمن است اما، به سبب نبودن نور افکن کافی استفاده از این زمین به ساعات روز محدود میشود. (زمینهای گلف دیگری نیز در اهواز مسجد سلیمان، آبادان و اصفهان وجود دارد که همگی خاکی است). در زمین گلف باشگاه انقلاب مسابقههایی هم برگزار میشود که مسابقههای پایان فصل، مسابقههای جام دیپلماتیک، مسابقه رده جوانان و بزرگسالان، مسابقههای قهرمانی باشگاههای کشور و مسابقه جام فجر از آن جمله است.[۲]
تصورات اشتباه
واژه «Golf» از مخفف عبارت «Gentlemen Only, Ladies Forbidden» (فقط آقایان، خانمها ممنوع) ریشه نگرفته است. خاستگاه واقعی این واژه نا مشخص است اما در دوران اسکاتلند میانه وجود داشته است.
موضوعات مرتبط با این مطلب : | نسخه قابل چاپ
برچسب ها: