ورزش های امن پناه
ورزشگاه ریگلی در شیکاگوبیسبال نوعی ورزش گروهی است که با چوب و توپ توسط ۹ بازیکن در یک زمین چمن بازی می‌شود. بیسبال در قرن نوزدهم از ورزش انگلیسی کریکت ریشه گرفت
ورزشگاه ریگلی در شیکاگو

بیسبال نوعی ورزش گروهی است که با چوب و توپ توسط ۹ بازیکن در یک زمین چمن بازی می‌شود. بیسبال در قرن نوزدهم از ورزش انگلیسی کریکت ریشه گرفته است.


پیدایش

الکساندر کارترایت، مخترع بازی مدرن بیسبال

بیسبال از بازی‌های متعددی که با چوب و توپ بازی می‌شدند اشتقاق پیدا کرده‌است. از جمله این بازی‌ها می‌توان ورزش قدیمی راوندر که در آمریکای شمالی بازی می‌شد، ورزش انگلیسی کریکت و ورزش بسیار قدیمی رومانیائی اُینا را نام برد.

نخستین مسابقه ورزش مدرن بیسبال که در اسناد نوشتاری گزارش شده‌است، به مسابقه‌ای در ۴ ژوئن ۱۸۳۸ در بیچ‌ویل، انتاریو، کانادا مربوط می‌شود.

بیسبال در دهه ۱۸۶۰ حالت نیمه‌حرفه‌ای پیداکرد. نخستین تیم کاملاً حرفه‌ای بیسبال در ایالات متحده، تیم سینسیناتی رد استاکینگز بود که در ۱۸۶۹ تشکیل شد.

لیگ برتر بیسبال امریکا

ام‌ال‌بی یا لیگ برتر بیسبال امریکا (Major League Baseball) مهمترین لیگ حرفه‌ای بیسبال در آمریکای شمالی است.

بیسبال در خارج از آمریکا

نخستین لیگ رسمی بیسبال در خارج از امریکا و کانادا سال ۱۸۷۸ در کوبا شکل گرفت. کوبائی‌ها سابقه درخشانی در بیسبال دارند و تیم‌ملی آنها از هنگام شروع مسابقات بین‌المللی در اواخر دهه ۱۹۳۰ همواره یکی از قوی‌ترین تیم‌های دنیا بوده‌است.

لیگ‌های حرفه‌ای بیسبال پس از جنگ جهانی اول در کشورهای دیگری هم آغاز به‌کار کردند. از جمله؛

ایتالیا در سال ۱۹۴۸ دومین کشور اروپایی شد که لیگ بیسبال را در کشور خود برگزار می‌کرد. بعد از جنگ جهانی دوم بیسبال در بسیاری از کشورهای آمریکای مرکزی و کشورهای حوزه دریای کارائیب طرفداران زیادی یافت. برجسته‌ترین لیگ‌های بیسبال در آمریکای لاتین؛

از دهه هفتاد رقابت‌های کارائیب بنیان‌نهاده‌شد، مسابقاتی که میان تیم‌های برتر چهار کشور حاشیه دریای کارائیب؛ مکزیک، دومینیکن، کوبا و ونزوئلا برگزار می‌شود.

بیسبال در آسیا

یو درویش بازیکن محبوب ایرانی-تبار در لیگ ملی ژاپن

ژاپن یکی از اولین کشورهایی بود که بیسبال به آن راه‌یافت. بیسبال خیلی زود مهمترین ورزش گروهی ژاپن شد. در سال ۱۹۳۶ نیپون بیسبال لیگ شروع به‌کار کرد.[۱] ۸۶۴ مسابقه این لیگ در سال ۲۰۰۶ بیش از بیست میلیون و چهارصد هزار تماشاگر داشت و چهارمین لیگ پرتماشاگر دنیا بود (پس از ام‌ال‌بی، ان‌بی‌ای و ان‌اف‌ال سه لیگ امریکایی بیسبال، بسکتبال و هاکی روی یخ).

ژاپنی‌ها و آمریکایی‌ها این ورزش را به دیگر کشورهای شرق آسیا هم بردند و بیسبال به‌سرعت ورزش گروهی اول کره‌جنوبی و تایوان شد. لیگ حرفه‌ای بیسبال در کره‌جنوبی از ۱۹۸۲ و در تایوان از ۱۹۹۰ شکل گرفت. چین و اسرائیل هم دو کشور آسیایی دیگری هستند که به ترتیب در ۲۰۰۳ و ۲۰۰۷ لیگ حرفه‌ای بیسبال را تشکیل دادند.

بیسبال در سال ۱۹۹۴ وارد بازی‌های آسیایی هم شد. ژاپنی‌ها این رشته را در تقویم مسابقات هیروشیما قرار دادند، سه دوره اول این مسابقات با قهرمانی تیم ملی ژاپن به پایان رسید، اما در آخرین دوره مسابقات در سال ۲۰۰۶ تیم ملی بیسبال تایوان با شکست پنج تیم دیگر شرکت کننده (ژاپن، کره‌جنوبی، چین، تایلند، فیلیپین) به قهرمانی رسید.

بیسبال در ایران

در سال ۱۳۷۴ فدراسیون این رشته در ایران تشکیل شد در سال ۱۳۸۶ اولین دوره لیگ با حضور ۶تیم برگزار شد اما در سال بعد تعداد تیمها به ۱۲ رسید

محبوبیت

این ورزش در بسیاری از نقاط دنیا به‌ویژه آمریکای شمالی و مرکزی و شرق آسیا بسیار پرطرفدار است.

بیسبال ورزش ملی یا پرطرفدارترین ورزش ایالات متحده آمریکا، کوبا، پورتوریکو، دومینیکن، پاناما، نیکاراگوئه، ونزوئلا در قاره آمریکا و همچنین ژاپن، کره جنوبی و تایوان در آسیا است.

بیسبال در المپیک

از المپیک ۱۹۹۶ آتلانتا دو رشته ورزشی بیسبال و سافت‌بال در تقویم المپیک قرار گرفتند و مقررشد تا مسابقات سافت‌بال در گروه بانوان و بیسبال در گروه آقایان برگزار شود.

اما در جلسه سال ۲۰۰۵ کمیته بین‌المللی المپیک در سنگاپور برای تعیین میزبانی المپیک ۲۰۱۲ این دو رشته اولین قربانیان سیاست کاهش و جلوگیری از گسترش تعداد ورزش‌کاران و مسابقات و رشته‌های ورزشی المپیک شده و از برنامه مسابقات المپیک لندن حذف شدند. در المپیک‌های بعدی برای برگزاری مسابقات این دو رشته ورزشی رأی‌گیری به‌عمل خواهد آمد.

بیسبال اکستریم (به انگلیسی: Extreme Baseball) ورزشی از دسته ورزش های امن پناه می باشد. قوانین این ورزش براساس قوانین سنتی بیسبال است.[۱][۲] مهم ترین تفاوت آن با بیسبال این است که دو تیم مقابل همزمان روبروی هم در زمین قرار می گیرند.[۳]


تصویری از نحوه ی بازی کردن برنبال

برنبال (به سوئدی: Brännboll) ورزشی از دسته ورزش های امن پناه می باشد. قوانین برنبال را می توان ترکیبی از قوانین ورزش های راندرز، بیسبال، لاپتا و پساپالو دانست. این ورزش در سطح آماتور در کشور های سوئد، نروژ، دانمارک و آلمان برگزار می شود.۱]

بیسبال بریتانیایی (به انگلیسی: British baseball) (که عده ای هم آن را به نام بیسبال ولزی می شناسند) ورزشی از دسته ورزش های امن پناه است. این ورزش در انگلستان و ولز نسبت به سایر کشور ها بسیار محبوب است. قوانین این ورزش بسایر مشابه قوانین ورزش راندرز می باشد. دسته ی چوبی و توپ مخصوص آن، از تجهیزات اصلی این ورزش می باشد.[۱]

کریکت
بالاترین نهاد ورزشی ICC
نخستین مسابقه سده ۱۸ (به شکل امروزی)
مشخصات
تماس متوسط
اعضاء تیم ۱۱ نفر
تفکیک جنسیت تکی
رده‌بندی ورزش‌های تیمی٬ ورزش‌های بت و توپ
تجهیزات توپ کریکت٬ بت کریکت٬ ویکت٬ استامپ و بِیل
محل برگزاری فضای باز (زمین کریکت)
المپیک ۱۹۰۰

کریکت (به انگلیسی: Cricket) یک ورزش تیمی بت و توپ است که در زمین چمن دایره‌ای یا بیضی شکل با شعاع میانگین ۷۵ متر میان دو تیم ۱۱ نفره بازی می‌شود. در مرکز زمین کریکت یک محوطه خاکی متراکم شده به طول ۲۲ یارد (۲۰٫۱۲ متر) وجود دارد. به این قسمت پیچ (به انگلیسی: Pitch) گفته می‌شود که در طرفین آن سه عدد چوب بنام استامپ (به انگلیسی: Stumps) وجود دارند و تمام این مجموعه با همویکت (به انگلیسی: Wicket) نامیده میشود. توپ کریکت دارای محیطی میان ۲۲/۴ تا ۲۲/۹ سانتیمتر و ۱۵۵/۹ تا ۱۶۳ گرم وزن دارد (برای آقایان). سطح آن از چرم و مرکز آن از چوب پنبه پیچیده شده در نخ پرشده‌است. چوبی که با آن به توپ ضربه میزنند بت (به انگلیسی: Bat) نام دارد. بیشترین طول آن ۹۶/۵ سانتیمتر و عرض آن در پهن ترین بخش ۱۰/۸ سانتیمتر بوده و تغییرات وزن آن از ۱ تا ۱/۴ کیلو میباشد.

توپ کریکت از کنار و رو به رو

کریکت در بیش از صد کشور بازی می‌شود و محبوب‌ترین بازی در هند، بنگلادش، نپال، افغانستان، پاکستان، امارات متحده عربی، سری لانکا و استرالیا است.[۱] این بازی در انگلستان، ولز، کنیا، زیمباوه، نپال، نیوزیلند، آفریقای جنوبی و جزایر انگلیسی زبان دریای کارائیب که با عنوان هند غربی در مسابقات بین‌المللی حاضر می‌شوند، یکی از پرطرفدارترین ورزش هاست.

لانگبال دانمارکی (به انگلیسی: Danish longball) ورزشی تیمی است که در دانمارک ابداع شد. همچنین این ورزش از دسته ورزش های امن پناه است. قوانین آن را می توان ترکیبی از قوانین ورزش های بیسبال و کریکت دانست.[۱] این ورزش ورزشی محبوب در مدارس متوسطه بریتانیا می باشد.[۲]

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
یک بازی کیکبال در سال ۱۹۷۳ در نیویورک

کیکبال (به انگلیسی: Kickball) ورزشی از دسته ورزش های امن پناه می باشد. قوانین این ورزش مشابه قوانین ورزش بیسبال است با این تفاوت که بازیکنان به جای ضربه زدن به توپ با دسته، باید این کار را با پای خود انجام دهند. این ورزش اولین بار در نیمه ی اول قرن بیستم میلادی در ایالات متحده ی آمریکا بازی شد؛ همان طور که در مدرسه های این کشور توسط دانش آموزان انجام می شود و بسیار محبوب است. [۱]

لاپتا (به روسی: лапта́) ورزشی تیمی و از دسته ورزش های امن پناه می باشد. دسته و توپ از تجهیزات اصلی این ورزش می باشد. لاپتا اولین بار در قرن ۱۴ میلادی بازی شد.[۱] قوانین این ورزش ترکیبی از قوانین ورزش های اولینا، پساپالو، بیسبال و کریکت می باشد.[۲]

اولینا (به رومانیایی: Oină) ورزش سنتی رومانیایی و از دسته ورزش های امن پناه است که قوانینی مشابه با ورزش بیسبال دارد. در هربازی دو تیم به مصاف هم می روند. هر تیم دارای ۱۱ بازیکن می باشد. زمین مستطیل شکل این ورزش طولی به اندازه ی ۷۰ متر و عرضی به اندازه ی ۳۲ متر دارد. فدراسیون رومانیایی این ورزش در سال ۱۹۳۲ ایجاد شد.[۱]

OTL01.jpg

آور لاین (به انگلیسی: Over-the-line) نوعی ورزش توپ و بت است که شباهت های زیادی با بیسبال و سافتبال دارد. در این ورزش هر تیم شامل سه بازیکن - یک بتر ، یک بیچر و یک فیلدر - می باشد. مسابقات این ورزش در مناطق ساحلی انجام می شود.


یک بازی پساپالو
تجهیزات پساپالو

پساپالو (به فنلاندی: Pesäpallo) ورزشی از دسته ورزش های امن پناه می باشد. از این به ورزش به عنوان بیسبال فنلاندی نیز یاد می شود. دسته ی چوبی، توپ مخصوص، دستکش و کلاه ایمنی از تجهیزات این ورزش می باشند. این ورزش در فنلاند دارای حضور پررنگی است و در کشور های آلمان، سوئیس، استرالیا و کانادا نیز طرفدارانی دارد.[۱]

یک بازی راندرز

راندرز (به انگلیسی: Rounders) ورزشی از دسته ورزش‌های امن پناه می‌باشد. دستهٔ مخصوص این بازی می‌تواند از جنس چوب، پلاستیک و حتی فلز باشد. توپ آن نیز از چرم می‌باشد. این بازی در انگلستان و ایرلند طرفدارانی دارد.[۱][۲] هر بازی دارای دو تیم و تعداد بازیکنان هر تیم می‌تواند از ۵ تا ۱۵ متغیر باشد.[۳]

مگان گیبسون از دانشگاه تگزاس A&M در یک مسابقه سافتبال در امریکا توپ را پرتاب می‌کند

سافتبال (به انگلیسی: Softball) یک ورزش‌گروهی است که از بیسبال ریشه‌گرفته و در برخی کشورها به‌ویژه ایالات متحده امریکا بسیار پرطرفدار است.

سافت‌بال در سال ۱۸۸۷ توسط جرج هنکوک به عنوان یک ورزش‌زمستانی و نوعی از بیسبال که بتوان در داخل سالن بازی کرد، در شیکاگو، ایالت ایلینوی ابداع شد[۱].


شیوه بازی

در بازی سافت‌بال توپی به قطر ۱۱ تا ۱۲ اینچ (۲۸ تا ۳۰/۵ سانتیمتر) توسط بازیکنی به نام "پیچر" به سوی بازیکنی از تیم حریف که "بتر" نام دارد، پرتاب می‌شود. او با یک چوب دایره‌وار و نرم که بت نامیده می‌شود، به توپ ضربه می‌زند.

بازیکنان تیم مدافع برای دریافت توپ در جای جای زمین موضع گرفته‌اند. اگر یکی از بازیکنان تیم مهاجم بتواند قبل از گرفته شدن توپ توسط بازیکنان تیم مقابل، سه علامت مشخص شده در زمین را که بیس نام دارند لمس کرده و در نهایت دست خود را به جایی که در انتهای مسیر مشخص شده بگذارد، امتیاز به نام تیم آنها به ثبت خواهد رسید. "بتر" باید پس از پرتاب توپ توسط پیچر حرکت خود را شروع کند.

سافت‌بال مستقیماً از بیسبال ریشه‌گرفته. به همین جهت بیسبال را در تقابل با سافت بال، هارد بال هم می نامند[۲].

پیدایش

توپ سافتبال

دانشجویان دانشگاه‌های هاروارد و ییل برای شنیدن گزارش رادیویی یک مسابقه فوتبال در باشگاه قایقرانی فارگارت جمع شده‌بودند. پس از این که نتیجه مسابقه مشخص شد و پول شرط بندی پرداخت شد. یک دانشجوی ییل یک دستکش بوکس را سمت یکی هوادار هاروارد پرتاب کرد. او هم چوبی برداشت تا او را بزند. جرج هانکوک فریاد زد که به جای دعوا توپ بازی کنید. او دستکش بوکس را برداشت، آن را گره زد و به شکل یک توپ درآورد. از دسته جارو هم به عنوان چوب بازی استفاده کرد. به این ترتیب اولین مسابقه سافت‌بال در روز ۱۶ سپتامبر ۱۸۸۷ در باشگاه قایقرانی فارگارت برگزار شد و با امتیاز ۴۴-۴۰ به پایان رسید.

جرج هانکوک یک هفته بعد توپ دستکشی را ارتقا بخشید و چوبی کوچکتر از چوب بیسبال درست کرد.

جرج هنکوک در این اندیشه بود که بازیکنان بیسبال با این بازی بتوانند در طول زمستان هم این ورزش را در داخل سالن بازی کرده و آمادگی خود را حفظ کنند. توپی که او ساخت نرم بود و زیاد ارتفاع نمی‌گرفت و برای گرفتن آن نیاز به دستکش نبود. باشگاه فاراگات به مرکز این ورزش تبدیل شد و یک سال بعد این بازی با نام «اوت دُر-این» به بیرون راه یافت. نخستین مجموعه قوانین سافت‌بال دو سال بعد در ۱۸۸۹ به چاپ رسید.

پیشرفت

نام سافت بال در ۱۹۲۶ پیداشد. قبل از آن از نام‌های پامپ‌کین بال (کدوتنبل) و بیسبال داخل سالن استفاده می‌شد. نام‌های دیگر هم کیتن‌بال (بچه گربه)، دایاموند بال (لوزی و زمین بیسبال) و ماش بال (بلال) بودند.

در دهه ۱۹۳۰ سافت بال در سراسر ایالات متحده بازی می‌شد و در ۱۹۳۴ «شورای همسان سازی قوانین سافت‌بال» شکل گرفت.

البته توپ ۱۶ اینچی هانکوک و باشگاه فاراگات جای خود را به یک توپ دوازده اینچی داد که در مسابقاتی که در سال ۱۸۹۵ توسط سر لوئیس رابر برای آتش نشانان برگزارشد، استفاده شده‌بود. امروزه از توپ ۱۶ اینچی فقط در شیکاگو استفاده می‌شود.

در ۱۹۳۹ این ورزش وارد استرالیا شد. پس از جنگ جهانی دوم هم سربازان کانادایی سافت‌بال را به هلند بردند[۳]. سافت‌بال در ۱۹۶۳ وارد انگلیس شد و اولین لیگ سافت‌بال زنان بریتانیا در ۱۹۸۲ شکل گرفت.

مسابقات بین‌المللی

مسابقات جام جهانی سافت بال هر چهار سال یک‌بار برگزار می‌شود. در رده مردان تیم ملی نیوزیلند با پیروزی در سه دوره اخیر مسابقات قهرمان جهان است. در رده جوانان استرالیا با قهرمان در سه دوره اخیر مسابقات، تیم اول دنیاست.

در سافت بال زنان تیم ملی امریکا هر چهار دوره المپیک را فتح کرده و با پیروزی در ۶ دوره اخیر جام جهانی قدرت بی چون و چرای این رشته‌ورزشی است. در گروه سنی جوانان هم تیم ملی سافت بال زنان ژاپن قهرمان دو دوره اخیر مسابقات جام جهانی شده‌است.

از المپیک ۱۹۹۶ آتلانتا که مسابقات در مهد رشته ورزشی سافت بال و بیسبال برگزار می‌شد این دو رشته ورزشی هم در تقویم المپیک قرار گرفتند. مقرر شد تا مسابقات سافت‌بال در گروه بانوان و بیسبال در گروه آقایان برگزار شود. هر چهار دوره المپیک در رشته سافت‌بال با قهرمانی آمریکا به پایان رسید.

در جلسه سال ۲۰۰۵ کمیته بین‌المللی المپیک در سنگاپور برای تعیین میزبانی المپیک ۲۰۱۲، این دو رشته اولین قربانیان سیاست کاهش و جلوگیری از گسترش تعداد ورزش‌کاران و مسابقات و رشته‌های ورزشی المپیک شدند.

محبوبیت

سافت بال در بیش از صد کشور برگزار می‌شود. در حال حاضر صدوسیزده کشور مستقل عضو فدراسیون بین‌المللی سافت‌بال هستند.

این ورزش در آمریکا بیشترین تعداد بازیکنان را در میان تمام رشته‌های ورزشی دارد. حدود چهل میلیون آمریکایی حداقل یک‌بار در سال در یک مسابقه سافت‌بال شرکت می‌کنند. در بسیاری از شهرهای امریکا تیم‌های سافت‌بال توسط میکده ها سازمان‌دهی می‌شوند. به همین جهت اصطلاح لیگ_آبجو سافت‌بال رایج شده است. اکثر تیم‌هااز بازیکنان مرد و زن به‌طور مختلط با سطوح مهارتی بسیار متفاوت سود می‌برند. تقریباً تمام این لیگ‌ها سافت بال "اسلوپیچ" را بازی می کنند.

علاوه بر امریکا سافت‌بال در ژاپن، استرالیا، نیوزلند، چین، تایوان، کانادا، کوبا و ایتالیا هم محبوبیت زیادی دارد.

تصویری از بازی استوبال در کتاب A Little Pretty Pocket

استولبال (به انگلیسی: Stoolball) ورزشی است که پیدایش آن به قرن ۱۵ میلادی باز می گردد. محل پیدایش آن شهر ساسکس در جنوب انگلستان می باشد. قوانین این ورزش مشابه کریکت است و به همین علت عده ای آن را مادر ورزش کریکت می دانند. نام دیگر این ورزش چوگان در هوا می باشد.[۱]

تون بال (به انگلیسی: Town ball) ورزشی است که پیدایش آن به قرن ۱۸ و ۱۹ میلادی برمی گردد و قوانینی مشابه با ورزش بیسبال دارد. در بعضی از مناطق آمریکا مانند فیلادلفیا، امتداد رود میسیسیپی و اوهایو این ورزش به همین نام شناخته می شود اما در سایر مناطق این ورزش را با نام های بیس، راند بال یا حتی بال نیز می شناسند.[۱]

لاکراس روی چمن (به انگلیسی: Vigoro) ورزشی تیم است که عمدتاً در استرالیا و توسط زنان انجام مشود. قوانین این ورزش مشابه قوانین ورزش کریکت و تنیس بود؛ هرچند شکل فعلی آن دارای قوانینی مشابه کریکت و بیسبال می باشد. این ورزش در سال ۱۹۰۱ میلادی توسط مردی انگلیسی به نام جان جورج گرانت ابداع شد.[۱]

یک بازی کاماگ در سال ۲۰۰۹
کاماگ (به انگلیسی: Cammag) ورزشی تیمی است که پیدایش آن به جزیره من باز می گردد. قوانین این ورزش مشابه قوانین ورزش اسکاتلندی شینتی و ورزش ایرلندی هورلینگ است. این ورزش اولین بار در قرن ۱۹ میلادی برگزار شد.[

شینتی-هورلینگ (به انگلیسی: Shinty–hurling) ورزشی از دسته ورزش های چوب و توپ است. قوانین این ورزش تقریباً مشابه قوانین ورزش هورلینگ است. توپ مخصوص (Sliotar) و دسته ای چوبی از اجزای اصلی این بازی هستند. این ورزش تنها در ایرلند و اسکاتلند برگزار شده و طرفدارانی دارد.[۱]

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
کموگی
یک بازی کاموگی در دوبلین
بالاترین نهاد ورزشی فدراسیون جهانی کاموگی
مشخصات
اعضاء تیم ۱۵ نفره
تفکیک جنسیت تکی
رده‌بندی ورزش‌های تیمی٬ ورزش‌های توپی
تجهیزات توپ مخصوص بازی(Sliotar)٬ دسته چوبی
محل برگزاری فضای باز٬ زمین چمن
یک تیم کاموگی در سال ۱۹۱۵

کاموگی (به انگلیسی: Camogie) ورزشی زنانه است که تاریخچه ی آن به بیش از ۱۰۰ سال پیش باز میگردد. این ورزش در ایرلند ابداع شد. طول زمین بازی این ورزش بین ۱۳۰ تا ۱۴۵ متر و عرض آن بین ۸۰ تا ۹۰ متر می باشد.[۱]

نوتی (به انگلیسی: Knotty) یک ورزش محبوب در اسکاتلند و از دسته ورزش های چوب و توپ می باشد. قوانین این ورزش در قرن ۱۹ میلادی ابداع شد. این ورزش در سال های اخیر محبوبیت خود را از دست داده و بسیار کم و تنها در اسکاتلند (محل ابداع آن) برگزار می شود.[۱]

D1 Lacrosse.jpg

لاکراس (به انگلیسی:Lacrosse) نام یک ورزش گروهی است.این ورزش سطح برخورد بالایی دارد.در این بازی از یک توپ کوچک لاستیکی و چوب های بلندی که بر سر آنها تور قرار دارد استفاده می شود. به این چوب ها کراس یا لاکراس گفته می شود.

پیدایش لاکراس مربوط به بومیان و سرخپوستان آمریکا است.این بازی عمدتاً در شرق آمریکا و کانادا وجود دارد. سر چوب های لاکراس محکم و تورهای آن گشادند. در لاکراس نیز به مانند دیگر بازی های توپ وتور هدف بازیکنان تصاحب توپ حریف و هجوم به سمت دروازه و گرفتن امتیاز و دفاع در مقابل حریف است. بازیکنان مجاز به استفاده از دست و پای خود برای دادن پاس و یا زدن شوت نمی‌باشند و فقط بایستی از کراس های خوداستفاده کنند.

یک بازی پولوکراس در نیوولز جنوبی، استرالیا

پولوکراس (به انگلیسی: Polocrosse) ورزشی است که تقریباً در تمام دنیا به خصوص استرالیا انجام می شود. این ورزش دارای قوانینی است که می توان آن ها را مشابه قوانین ورزش چوگان دانست. بازیکنان در حالی که بر روی اسب سوار هستند باید با دسته ی بازی که از جنس چوب است، توپ پلاستیکی بازی ( که قطر آن حدود ۴ اینچ می باشد) را داخل دروازه ی تیم مقابل کنند. تیمی که بیشترین امتیاز را به دست بیاورد برنده ی بازی می شود.[۱]

شینتی
بالاترین نهاد ورزشی انجمن کاماناچ
نخستین مسابقه پیش از تاریخ در انگلستان و ایرلند
مشخصات
تماس شانه به شانه
اعضاء تیم ۱۲ نفر
تفکیک جنسیت مردان
رده‌بندی ورزش‌های تیمی٬ ورزش‌های چوب و توپ
تجهیزات توپ شینتی٬ چوب شینتی
محل برگزاری فضای باز و زمین چمن

شینتی (به انگلیسی: Shinty) و یا کاماناچ ایومین یک ورزش تیمی چوب و توپ است که بیشتر در ارتفاعات اسکاتلند بازی می‌شود. این ورزش محبوبیت بیشتری در میان مهاجرین اسکاتلندی در انگلستان و دیگر کشورها دارد.

ورزش شینتی شباهت زیادی با هاکی روی چمن دارد که چند تفاوت عمده این دو رشته را مجزا می‌نماید. برای مثال در ورزش شینتی بازی می‌تواند در هوا نیز جریان داشته باشد و یا این که یک بازیکن اجازه دارد تا به وسیله هر دو طرف چوب خود که کامان نامیده می‌شود به توب ضربه بزند.




موضوعات مرتبط با این مطلب : | نسخه قابل چاپ
____________________________________________________
برچسب ها:


نام :
ايميل:
سايت:
ارسال نظر به صورت خصوصي به مدیر سایت
.: Weblog Themes By blogskin.ir :.

پرامکانات ترین سرویس وبلاگدهی