ورزشهای چوگان
چوگان از ورزشهای کهن ایرانی است که امروزه به ورزشی جهانی تبدیل شده است. این رشته به دلیل رواج در میان پادشاهان و بزرگان به بازی شاهان معروف است. نام چوگان از نا
Polo players.jpg

چوگان از ورزشهای کهن ایرانی است که امروزه به ورزشی جهانی تبدیل شده است. این رشته به دلیل رواج در میان پادشاهان و بزرگان به بازی شاهان معروف است. نام چوگان از نام چوبی که در آن استفاده می‌شود برگرفته شده‌است. این بازی در ابتدا عنوانی نظامی و جنگی داشت و سوارکاران ایرانی در آن استعداد اسب‌های جنگی خود را به نمایش می‌گذاشتند. ورزش چوگان امروزی از بازی چوگان ایرانی منشاء گرفته است.[نیازمند منبع]

امروزه بیش از ۷۷ کشور مسابقات و برنامه‌های ویژهٔ چوگان برگزار می‌کنند. چوگان همچنین از جمله ورزش‌هایی است که از سال ۱۹۰۰ (میلادی) تا سال ۱۹۳۹ (میلادی) به عنوان یک ورزش درمسابقات جهانی المپیک بازی شده و هم اکنون نیز از سوی کمیته بین‌المللی المپیک به عنوان یکی از ورزش‌های جهانی شناخته شده است اما این ورزش در زادگاه خود ایران چندان مورد اقبال عمومی نیست.

تاریخچه

نوشتار اصلی: چوگان ایرانی
یک اثر نگارگری که بازی چوگان را نمایش می‌دهد.

این بازی از نزدیک ۶۰۰ قبل از میلاد در ایران شکل گرفت و در زمان هخامنشیان بازی می‌شده است. چوگان به هنگام کشور گشایی داریوش اول در هند، در آن سرزمین رواج یافت. همچنین در دوره ساسانیان بخشی از فرهنگ بازی‌های این دوره بوده است.[۲]

رودکی نخستین شاعری است که پس از اسلام از چوگان گفتگو می‌کند[۳] و فردوسی نیز فراوان از آن نام می‌برد. فردوسی قصهٔ چوگان بازی سیاوش و افراسیاب را به نظم درمی‌آورد و در جای دیگری می‌گوید:

همه کودکان را به میدان فرست
برای دیدن گوی و چوگان فرست

سعدی، حافظ، ناصرخسرو و مولانا هم به چوگان اشاره کرده‌اند.

مغولان پس از حمله به ایران و در زمانی که با فرهنگ و هنر ایران آشنا می‌شوند چوگان بازی را نیز یاد گرفته و در سراسر امپراطوری وسیع خود رواج می‌دهند. می‌توان گفت که گرایش کشورهای شرق آسیا به چوگان به همین دلیل است. از این دوره به‌عنوان جدّی‌ترین برهه خروج چوگان از ایران یاد می‌شود.[۴][۵]

چوگان در دوره صفویه به شکوفایی رسید.[۱]

اسناد تاریخی نشان داده‌اند که شاه عباس چوگان باز بوده است و حتی پیش از اینکه به اصفهان بیاید در قزوین که پایتخت ایران بوده چوگان بازی می‌کرده است. همچنین میدان نقش جهان اصفهان برای چوگان بازی بنا نهاده شده بود. اروپاییان در زمان صفویان و در زمان استعمار خود در هند، با این بازی آشنا شدند و افسران انگلیسی نیز به طور حرفه‌ای چوگان را در باشگاه کلکته آموخته و با خود با انگلیس بردند. بعدها نیز ورزش‌هایی از قبیل گلف و هاکی پدید آوردند که دسته‌های استفاده شده در این بازی‌ها به همان چوب چوگان برمی‌گردد. در سال ۱۸۶۰ (میلادی) چوگان در انگلیس متداول می‌شود. سپس از این کشور بازی به آمریکای جنوبی می‌رود و به شدت رواج می‌یابد چنانکه اکنون چوگان در آمریکای جنوبی از همه جای دنیا بیشتر بازی می‌شود و طرفداران بسیاری نیز دارد.[۱]

این ورزش در ایران پس از صفویان کم‌کم رو به فراموشی رفت. البته در زمان پهلوی، در ارتباط با اروپاییان، چوگان دوباره مورد توجه قرار گرفت، ولی مانند گذشته رواج نیافت. امروزه سعی می‌شود توجه بیشتری به این ورزش نشان داده شود. همچنین اقداماتی برای تاُسیس زمین‌هایی سرپوشیده برای زنان انجام شده‌است.[نیازمند منبع]

چوگان بازی بی‌انگیزه‌ای نبوده است و کاملاً یک بازی استراتژیک است که آمادگی سوار و اسب را با هم نیاز داشته است. سوار و اسب در بازی چوگان مشق رزم میکرده‌اند. اسب وقتی مقابل مانعی قرار می‌گیرد، فرار می‌کند اما اسب چوگان به سمت مانع رفته و خود را در شرایطی قرار می‌دهد که سوار، چوگان بزند. اسبی که خود با شرایط چوگان باز در میدان تطبیق می‌دهد براحتی در میدان جنگ نیز حضور می‌یابد.[۴]

مشخصه‌های زمین چوگان

طول و عرض زمین چوگان به ترتیب ۲۷۴ و ۱۴۵ متر است (البته در کشور ایالات متحده آمریکا و آرژانتین این ابعاد کمی از استاندارد رایج بزرگ‌تر می‌باشد). طول دروازه نیز ۷ متر می‌باشد.

مدت زمان مسابقه

یک بازی چوگان به ۶ دوره زمانی (چوکه) که هر کدام ۷ دقیقه می‌باشد تقسیم می‌شود. البته این استاندارد مربوط به کشور انگلستان می‌باشد ولی در آرژانتین و آمریکا این مدت زمانی به هشت قسمت تقسیم شده و بین هر چوکه استراحتی معادل۳ دقیقه و بین دو نیمه ۵ دقیقه در نظر گرفته می‌شود.

تعداد بازیکنان

Polo 01.jpg
تیم بانوان چوگان ایالات متحده

در هر تیم چهار نفر بازی می‌کنند. نفر اول یک مهاجم است و کار او حمله و نیز کمک به مدافع است. نفر دوم نیز مهاجم است، ولی وظیفه او در دفاع مهم‌تر است. نفر سوم که معمولاً بهترین بازیکن تیم است، وظیفه دارد تا حرکات دفاعی را به ضد حمله تبدیل کند. نفر چهارم نیز مدافع است و وظیفه دارد توپ را از دروازه دور کند. از آن جایی که چوگان بازی‌ای با روند سریع است، امکان دارد بازی کنان یک تیم در قسمت‌های مختلفی از زمین قرار گیرند که مربوط به وظیفه بازیکن دیگر باشد. در این حالت باید وظایف آن بازیکن را انجام دهند تا به جای خود بازگردند.

هدف و قوانین بازی

هدف این بازی فرستادن توپ در دروازهٔ حریف می‌باشد. هنگامی که توپ از پشت دروازه خارج می‌شود، پرتاب توپ به تیم مورد حمله قرار گرفته تعلق می‌گیرد، مگر این که خود این تیم باعث خارج شدن آن شده باشد. در این صورت به تیم مقابل یک پرتاب آزاد (از ۸۴ متری محل خروج) تعلق می‌گیرد. پس از هر گل، دو تیم زمین خود را تعویض می‌کنند و داور توپ را در مرکز زمین قرار می‌دهد. در صورتی که دو تیم برابر شوند، وقت اضافی به آن‌ها تعلق می‌گیرد و اولین تیمی که گل بزند برنده اعلام می‌شود. هنگامی که بازیکنی به سمت جهتی که توپ در آن پرتاب شده‌است می‌تازد، تقدم با اوست در صورتی که (و تنها در این صورت) که توپ در سمت راست او باشد. در این صورت هیچ بازکنی اجازه ندارد راه او را سد کند، مگر آن که در فاصلهٔ معقولی قرار گیرد که هیچ جای خطر نباشد.

خطاهای ورزش چوگان

  1. قطع مسیر سوارکاری که در طول مسیر خود در حال زدن توپ است و با این کار، انداختن جان او در مخاطره.
  2. ضربه زدن از جهت مخالف (از سمت چپ).
  3. سوارکاری و یا زدن ضربه به شکلی که برای سایر سوارکارها خطرناک باشد.

انواع جریمه‌های بازی چوگان

یک نگارگری که بازی چوگان را نمایش می‌دهد.
  1. احتساب یک گل برای تیم مقابل درصورت برخورد خطرناک و یا خطای عمد در نزدیکی دروازه.
  2. زدن یک ضربه آزاد از فاصله ۲۷ متری در جهت مخالف دروازه، و قرار گرفتن مدافعین در پشت خط دروازه. مدافعین تنها زمانی اجازهٔ دخالت دارند که ضربه زده شود.
  3. زدن یک ضربه آزاد از فاصله ۳۶ متری با همان شرایط.
  4. زدن یک ضربه آزاد از فاصله ۵۴ متری به طوری که هیچ مدافعی تا فاصله ۲۷ متری نقطه زدن توپ قرارداشته باشد.
  5. زدن یک ضربه آزاد از وسط زمین (بدون وجود قانونی مانند آفساید و... مانند فوتبال).
  6. زدن یک ضربه آزاد از محل وقوع خطا. در این شرایط هیچ مدافعی نباید تا فاصله ۲۷ متری از نقطه زدن ضربه قرار داشته باشد.
  7. کورنر مانند فوتبال وجود ندارد ولی حرکتی مشابه به شکل زیر انجام می‌گیرد: یک ضربه آزاد از فاصله ۵۴ متری دروازه به این شرط که مدافعین در فاصله ۲۷ متری از زدن ضربه قرارداشته باشند.

داوری در چوگان

بازی چوگان توسط دو سر داور و یک داور قضاوت می‌شود. سرداوران برای اینکه در کم و کیف بازی قرار داشته باشند سوار بر اسب می‌باشند. در صورت توافق بین کاپیتان‌های دو تیم می‌توان قضاوت را به دو سرداور واگذار کرد ولی در صورت عدم توافق بین آن دو، تصمیم گیری حکم قطعی به عهده داور سوم است.

شروع مسابقه چوگان

در ابتدای شروع مسابقه، هر دو تیم در میانه زمین و پشت خط میانی صف آرایی کرده و چیدمان مخصوص به خود را می‌گیرند. سپس داور توپ را از فاصله ۶/۴ متری به میان آنها پرتاب می‌کند و بازی با تصاحب توپ از طرف یکی از دو تیم شروع می‌شود.

توقف بازی

توقف مسابقه چوگان در شرایط معمولی فقط در زمان پایان یک چوکه، جهت استراحت و تعویض اسب‌ها صورت می‌گیرد، ولی اگر در میان یک چوکه یکی از اتفاقات زیر رخ دهد داور می‌تواند دستور توقف بازی را صادر نماید:

  • زمین خوردن یکی از اسبها در حین مسابقه.
  • مصدوم شدن یک اسب بر اثر سانحه و یا اتفاقی غیر منتظره برای یکی از اسب‌ها (در صورت زمین خوردن سوار کار از اسب به طوری که اتفاق جدی برای سوارکار رخ نداده باشد، بازی همچنان ادامه خواهد داشت.).

نحوه ثبت امتیازات

زمانی یک امتیاز برای تیمی ثبت می‌شود که توپ از خط دروازه آشکارا بگذرد و داور صحت آن را تصدیق نماید. در صورتی که توپ به قسمت فوقانی دروازه برخورد کند ثبت امتیاز مشروط به تاُیید داور است.

اسب‌های چوگان

در ورزش چوگان معمولاً از اسبهای کوتاه قد استفاده می‌شود، بدین منظور پونی‌ها از جایگاه ویژه‌ای برخوردارند. در یک بازی معمولاً از یک اسب حداکثر در دو چوکه استفاده می‌شود، البته باید بین آن‌ها یک چوکه استراحت به اسب داده شود.

وسائل ضروری اسب در حین مسابقه چوگان

  • بانداژ برای حفاظت چهار ساق اسب به منظور عدم برخورد ضربات توپ و یا چوب چوگان به ساق‌ها.
  • انتخاب افسار (دهنه، لگام) مناسب جهت کنترل هرچه بهتر اسب در حین مسابقه.

وسائل ضروری سوارکار

  • کلاه ایمنی مخصوص چوگان
  • دستکش
  • شلاق چوگان که اندازه آن تقریباً معادل ۱۰۶ سانتیمتر می‌باشد و علت آن نیز سهولت استفاده از آن حین مسابقه‌است.
  • چکمه سوارکاری بدون بند
  • زانوبند

اندازه چوب چوگان و توپ

چوب چوگان دارای طولی معادل ۱۲۹ سانتیمتر می‌باشد که انتهای آن به صورت استوانه‌ای است. معمولاً برای ساخت آن از چوب بامبو یا چوب‌های سبک و مقاومی همچون چوب درخت خرمالو استفاده می‌شود. قطر توپ حدود نیز ۲۵/۸ سانتیمتر است و در حدود ۱۴۱-۱۲۷ گرم وزن دارد، جنس توپ از چوب بید و یا بامبو می‌باشد. البته در بازی‌های تمرینی از نوع پلاستیکی و فومی آن هم استفاده می‌شود.

ثبت جهانی چوگان

جمهوری آذربایجان در دوازدهم آذر ماه یکهزارو سیصدو نودو دو شمسی چوگان، تنها ورزش کاملاً ایرانی، را به عنوان میراث معنوی خود در هشتمین اجلاس سالیانه یونسکو ثبت کردند. از ایران محمدحسن طالبیان، مدیر دفتر تدوین پرونده‌های نامزدی ثبت جهانی ایران، یدالله پرمون رئیس مرکز منطقه‌ای میراث معنوی یونسکو در ایران، محمد رضا مجیدی سفیر و نماینده دائم جمهوری اسلامی ایران در یونسکو و مرتضی رضوانفر معاون پژوهشی پژوهشگاه سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری برای دفاع از پرونده طب سنتی ایران و اعتراض به ثبت چوگان به نام آذربایجان در این اجلاس شرکت کردند اما در نهایت اجلاس به گونه‌ای پیش رفته که نماینده آذربایجان از کشورهای حاضر به واسطه آنکه مخالفتی با ثبت این بازی باستانی و ورزش امروزی به نام آذربایجان نداشته‌اند، تشکر کرد.[۶]

بیش از سه هزار سال است که در ایران بازی چوگان توسط پادشاهان و بزرگان این سرزمین برگزار می‌شود، داریوش کبیر در تخت جمشید بازی چوگان را برگزار می‌کرده است و میدان نقش جهان در اصفهان برای برگزاری بازی چوگان در پیشگاه شاهان صفوی طراحی شده است. در آثار شاعران بزرگی همچون فردوسی و رودکی به رواج این بازی در ایران بارها اشاره شده است.قرار 
یک مسابقه کانوپولو در بوندس‌لیگا
گلزنی در یک مسابقه کانوپولو

کانوپولو، که در برخی کشورها کایاک‌پولو نامیده می‌شود، یک ورزش گروهی با توپ است، که بر روی آب و توسط دو تیم با ۵ بازیکن (هریک بر روی یک قایق ِ کانو) انجام می‌شود. هر تیم تلاش می‌کند تا توپ را وارد دروازه حریف کند، در پایان تیمی که تعداد گل بیشتری به ثمر رسانده است، برنده خواهد بود. کانوپولو یکی از انواع ورزش قایقرانی ِ کانو و کایاک است. این رشته در سه دوره اخیر بازی‌های جهانی که مخصوص مهمترین ورزش‌های غیرالمپیکی است، برگزار شده‌است.

پیشینه

این ورزش در بسیاری از نقاط دنیا قرن‌ها بازی می‌شده‌است، چه به منظور تفریح و چه به شکل مسابقه. هم اکنون نهاد نمایندگی کننده این ورزش کمیته کانوپولو فدراسیون بین‌المللی قایقرانی است که از سال ۱۹۹۴ هر دو سال مسابقات جهانی این رشته را برگزار می‌کند. تا سال ۲۰۱۲ ده دوره مسابقات قهرمانی جهان کانوپولو برگزار شده و استرالیا و هلند هر کدام سه بار و فرانسه و بریتانیا هر کدام دو بار در بخش مردان به قهرمانی رسیده‌اند و در بخش زنان هم آلمان و بریتانیا هر کدام چهار بار و استرالیا دو بار قهرمان کانوپولوی جهان شده‌اند. در بازی‌های جهانی نیز آلمان و فرانسه و هلند در بخش مردان هر کدام یک بار و در بخش زنان آلمان دو بار و بریتانیا یک بار به مقام قهرمانی رسیده‌اند.

کانوپولو ترکیبی از واترپولو و قایقرانی است، از نظر تاکتیکی به بسکتبال و واترپولو شباهت دارد. ورزشکاران این رشته باید مهارت زیادی در قایقرانی و کنترل قایق داشته و از سرعت عمل و قدرت بدنی بالایی (به ویژه دست‌ها) برخوردار باشند.

قوانین

از توپ واترپولو برای مسابقه استفاده می‌شود و هر بازیکنی تنها تا ۵ ثانیه پس از تصاحب توپ حق مالکیت آن را دارد. دریبل زدن با انداختن توپ به سمتی دیگر و پشت سر گذاشتن بازیکن مدافع انجام می‌شود. تکل بازیکن صاحب توپ با تنه زدن به شانه‌ها و پشت او انجام می‌شود. داور برای جریمه شخصی بازیکنان خطا کار از سه کارت سبز، زرد و سرخ استفاده می‌کند. تعداد تعویض‌ها محدودیتی ندارد و اطلاع داور نیز لازم نیست، اما باید ابتدا بازیکن تعویض شده از محوطه خارج شود، سپس یار جایگزین وارد بازی شود.

محوطه بازی ۳۵ در ۲۳ متر مساحت دارد و محدوده آن معمولاً به وسیله طناب‌های معلق مشخص می‌شود (مانند مسابقات شنا). هر مسابقه دو داور دارد که هر کدام یک نیمه را کنترل می‌کنند و دو خط نگهدار هم دروازه را زیر نظر دارند.

دروازه ۱ متر عرض و یک و نیم متر طول دارد و در ارتفاع دو متری معلق است. دروازه‌بان با نگهداشتن پاروی خود به شکل عمودی از دروازه دفاع می‌کند.

زمان بازی دو نیمه ۱۰ دقیقه‌ای است و هر نیمه همانند واترپولو با قرار گرفتن همه بازیکنان رو به روی دروازه خودی و انداختن توپ به مرکز زمین توسط داور آغاز می‌شود.

چوگان کابویی (به انگلیسی: Cowboy polo) ورزشی از دسته ورزش های چوگانی می باشد. در این ورزش بازیکنان در حالی که بر روی اسب سوارند باید سعی کنند که با چکش (همان دسته ی مخصوص بازی) توپ را داخل دروازه ی تیم مقابل کنند. این ورزش را می توان مشابه چوگان سنتی دانست با این تفاوت که توپ بازی در چوگان کابویی، بزرگتر از سنتی است. این ورزش در غرب ایالات متحده آمریکا بازی برگزار می شود و دارای طرفدارانی نیز هست][۸]
یک بازی چوگان با دوچرخه.

چوگان با دوچرخه (به انگلیسی: Cycle polo) یک ورزش تیمی شبیه به چوگان سنتی است با این تفاوت که بازیکنان به جای سوار شدن بر اسب، بر دوچرخه سوار می شوند. گونه چمنی و زمین سخت، از انواع این ورزش حساب می شوند. این ورزش در کشور های ایالات متحده آمریکا، ایرلند، سوئیس، فرانسه، هند، آلمان، پاکستان، مالزی، سریلانکا، اندونزی، مجارستان، استرالیا، نیوزیلند، سوئد، انگلستان، اسکاتلند، آرژانتین، ایتالیا، اسپانیا، کانادا را به خود اختصاص شود ، لهستان، کرواسی، اسلوونی، نپال، برزیل و کوبا برگزار و همچنین طرفدارانی نیز دارد.

جام جهانی چوگان با فیل ۲۰۱۱ نپال

چوگان با فیل نوعی از ورزش چوگان است که در آن به جای اسب از فیل استفاده می شود. این ورزش در کشورهای نپال ، هند ، تایلند و سیلان طرفداران زیادی دارد. به خاطر سرعت پایین فیل در حرکت دو نفر هر فیل را می راند. این ورزش برای نخستین بار در اوایل قن بیستم در هند بازی شد و در طی چند سال در جهان گسترش یافت.

یک بازی هورسبال.
توپ هورسبال.

هورسبال (به انگلیسی: Horseball) ورزشی است که بازیکنان در حالی که بر روی اسب قرار گرفته اند باید توپ مخصوص بازی را داخل حلقه ای که قطر آن حدود ۱ متر است بیندازند. قوانین این ورزش ترکیبی از قوانین ورزش های چوگان،راگبی و بسکتبال می باشد. این ورزش یکی ورزش هایی است که توسط فدراسیون بین‌المللی سوارکاری به رسمیت شناخته می شود.

یک بازی پاتو

پاتو (به اسپانیایی: Pato) ورزشی است که دارای عناصری از قوانین ورزش های چوگان و بسکتبال می باشد. در این ورزش بازیکنان بر روی اسب سوار می شوند و درحالی که برروی آن سوارند بازی می کنند. ابن ورزش از سال ۱۹۵۳ به عنوان ورزشی ملی در آرژانتین برگزار می شود.[۱] قوانین این ورزش در سال ۱۶۱۰، برای اولین بار نوشته شد. در ابتدا از اردک زنده به جای توپ استفاده می شد. در واقع نام این بازی نیز از اردک (در زبان اسپانیایی) گرفته شده است.[۲]

چوگان با غژگاو
بالاترین نهاد ورزشی فدراسیون چوگان با غژگاو مغوللستان
نخستین مسابقه ۲۰۰۰، مغولستان
مشخصات
تماس پایین
رده‌بندی ورزش‌های تیمی
تجهیزات غژگاو ، چوب چوگان ، توپ چوگان
محل برگزاری فضای باز

چوگان با غژگاو نوعی از ورزش چوگان بومی مغولستان است که به جای اسب در آن از غژگاو استفاده می شود. این ورزش در دهه اول ۲۰۰۰ میلادی به عنوان یک جاذبه گردشگری در مغولستان ایجاد شد. مسابقات این ورزش بیشینه در مغولستان و منطقه هیمالیایی پاکستان انجام می شود.




موضوعات مرتبط با این مطلب : | نسخه قابل چاپ
____________________________________________________
برچسب ها:


نام :
ايميل:
سايت:
ارسال نظر به صورت خصوصي به مدیر سایت
.: Weblog Themes By blogskin.ir :.

پرامکانات ترین سرویس وبلاگدهی