خو خو-کینبال-هفت سنگ-کوئیدیچ مشنگ ها-'پـینتبال-پتانکو
یک بازی خو خوخو خو (به انگلیسی: Kho kho) ورزشی شامل دو یا چند تیم ۱۲ نفره است که ۹ نفر از هر تیم باید در زمین حضور داشته باشد.[۱] این بازی از جنبه‌هایی به بازی
یک بازی خو خو

خو خو (به انگلیسی: Kho kho) ورزشی شامل دو یا چند تیم ۱۲ نفره است که ۹ نفر از هر تیم باید در زمین حضور داشته باشد.[۱] این بازی از جنبه‌هایی به بازی کبدی بسیار شباهت دارد. بازیکنان هر تیم باید تلاش خود را به کار گیرند تا توسط بازیکنان تیم حریف لمس نشوند. این ورزش در جنوب آسیا و به خصوص شبه جزیره ی هند بسیار رایج است. همچنین این بازی در آفریقای جنوبی هم طرفداران خود را دارد.[۲]

کینبال (به انگلیسی:Kin-ball و Omnikin) یک بازی گروهیست که در سال ۱۹۸۶ در کبک کانادا توسط ماریو دمرس، یک استاد تربیت بدنی ابداع شد. فدراسیون بین‌المللی کینبال ۳٫۸ میلیون عضو دارد که عمدتاً از کانادا، ایالات متحده آمریکا، ژاپن، بلژیک، فرانسه، سوئیس، اسپانیا، آلمان، دانمارک و مالزی هستند.

هفت سنگ[۱][۲] یک بازی بومی ایرانی است . همان طور که از اسمش پیداست با روی هم گذاشتن هفت تکه سنگ صاف از بزرگ به کوچک بازی شروع می‌شود. یک گروه محافظ آن و گروهی که توپ کوچک اما محکم هستند، سعی در فروریختن ستون سنگی دارند. وقتی این اتفاق می‌افتد، محافظان توپ را می‌یابند و آن را مخفی می‌کنند و به دنبال برنده‌ها می‌دوند. از طرفی گروه مقابل سعی می‌کند هفت سنگ را دوباره بچیند و برنده بازی بشود.

البته روش‌های دیگری هم وجود دارد که شبیه به هم هستند. در گذشته برای ساخت توپ از تکه‌های لاستیک یا پارچه استفاده می‌کردند و با نخ آنها را محکم می‌بستند. بازی هفت سنگ کمی شبیه ورزش بیسبال است.

روش‌های دیگر

امکانات لازم برای این بازی، هفت عدد سنگ صاف و تخت و یک توپ هفت‌سنگ (شبیه توپ تنیس) است. بازیکنان در قالب دو تیم پنج یا شش نفره تقسیم می‌شوند. وقتی که سنگ‌ها چیده می‌شوند یکی از گروه‌ها به عنوان پرتاب‌کننده بازی را شروع می‌کند. شروع بازی به این ترتیب است که باید از فاصله نسبتاً دور توپ را به طرف سنگ‌ها بیندازند. گروهی که توپ را پرتاب می‌کند باید سعی کند که کمترین مقدار سنگ را بیندازد چون در این صورت راحت‌تر می‌تواند بازی را تمام کند. وظیفه گروه دوم هم این است که نگذارد تیم پرتاب‌کننده سنگ‌های ریخته شده را دوباره روی هم بچیند و باید با توپ به آنها بزند. هر کدام از بازیکنان تیم مهاجم که توپ به او برخورد کند از جریان بازی کنار می‌رود. و به این ترتیب اگر هیچ کدام باقی نمانند بازی به نفع تیم مدافع و اگر سنگ‌ها روی هم چیده بشوند بازی به نفع تیم مهاجم تمام می‌شود.

یک بازی " کوئیدیچ مشنگ ها "
مناطقی که این ورزش برگزار می شود.کشور هایی که با رنگ آبی تیره مشخص شده اند، دارای لیگ این ورزش هستند و کشور هایی که با آبی کمرنگ مشخص شده اند، این ورزش، ورزشی فعال به شمار می آید.

کوئیدیچ مشنگ ها (به انگلیسی: Muggle quidditch) ورزشی متشکل از دو تیم هفت نفره است که هرکدام از بازیکنان در هنگام بازی، باید جارویی را بین پاهای خود حمل کنند (روی جارو نشسته باشند).[۱] ابعاد این زمین ۵۴ بر ۴۳ متر مربع با سه حلقه با ارتفاع متفاوت از سطح زمین است. این مقدار تقریباً برابر با ابعاد زمین هاکی روی یخ است. [۲]این ورزش در سال ۲۰۰۵ ابداع شد و ورزشی جوان می باشد اما در حال رشد به سرتاسر جهان است.[۳]

(تغییرمسیر از پینت‌بال)
پینتبال
لیگ حرفه‌ای پینتبال ایران
نخستین مسابقه ۷ ژوئن ۱۹۸۱٬ هنیکر٬ نیو هامپشایر ایالات متحده امریکا
مشخصات
تماس ندارد
اعضاء تیم بین ۵ تا ۷ نفر
تفکیک جنسیت تکی و یا مختلط
رده‌بندی ورزش‌های تیمی٬ ورزش‌های مخاطره‌آمیز
تجهیزات مارکر پینتبال٬ گلوگه‌های رنگی
محل برگزاری زمین پینتبال

محل اصابت تیر پینت بال (از فاصله نزدیک ) بعد از سه روز

'پـینتبال' (به انگلیسی: Paintball) یک نوع ورزش گروهی است که به طور کلی دو گروه از بازیکنان سعی در حذف یک دیگر با گلوله‌های رنگی می‌کنند.

پینتبال را می‌شود در فارسی در قیاس با تیراندازی، «رنگ‌اندازی» نامید.

پینت بال در ایران طرفداران بسیاری دارد و در سطح حرفه ای هم در ایران بسیار پیشرفت داشته به طوری که لیگ حرفه ای این ورزش در ایران از سال ۱۳۸۸ تاسیس شده و تیم داتیس از ایران به عنوان تیم ملی در ۴ دوره متوالی قهرمان آسیا شده و در مسابقات بین قاره ای که در فرانسه برگزار شد نیز توانستند به مقام پنجم دست پیدا کنند.[۱] زمین های پینتبال مختلفی در ایران وجود دارند که به سرعت در تمامی استانها شاهد تاسیس باشگاه های پینت بال هستیم.نخستین باشگاه در ایران به نام پینت بال متریکس[۱]در سال ۸۱ ساخته شد که بزرگترین پینت بال سر پوشیده جهان است.

۱

تجهیزات

تجهیزات پینتبال به نوع بازی بستگی دارند به عنوان مثال وودبال اسپیدبال یا سناریوبال و همین طور به میزان پولی که قرار است برای تجهیزات خرج شود. به هر حال هر بازیکن سه وسیلهٔ اصلی را باید داشته‌باشد. مارکر پینتبال که تفنگ پینتبال نیز نامیده می‌شود اولیه ترین وسیله بازی است که برای هدف قرار دادن بازکن تیم حریف توسط گلوله‌های رنگی قرار می‌گیرد. یک تفنگ باید دارای یک مخزن باشد که توسط ان از گلوله ها تغذیه شود که توسط یک کپسول هوا یا دی‌اکسد کربن یا گازهای دیگر برای شلیک شدن استفاده می‌کند. توپ‌های رنگی که برای نشان دادن اصابت استفاده می‌شود. توپ‌ها کپسول‌های گرد ژلاتینی حاوی پلیتیلن کلیکون هستند که مادهای رنگی غیر سمی است که قابل حل شدن در آب است. کیفیت توپ‌ها به تردی انها ضخامت پوستشان و گردی انها بستگی دارد. توپ‌ها ی با کیفیت دارای پوستی نازک و کاملاً گرد با رنگی درخشان هستند که قابل مخفی شدن نباشند. ماسک یا عینک ایمنی:که تمام بازیکنان موظفند در تمام مدتی که در میدان بازی هستند برای حفاظت خود در برابر توپ‌ها استفاده کنند. ماسک‌ها به طور کامل از چشمها دهان گوشها و سوراخ بینی حفاظت می‌کنند. ماسک‌های برای استفاده های مختلف طرح ها و اندازه های مختلفی دارند مثلاً ماسکهای باشگاهی[۲] پوشیده تر و ماسکهای مسابقاتی[۳] کوچکتر هستند. برخورد تیر های پینت بال از فاصله ی نزدیک باعث کبودی میشود ولی از فاصله دور درد مختصری دارد و مشکلی ایجاد نمی‌کند. به دلیل ترشح زیاد آدرنالین درد خیلی کم بوده و در خیلی مواقع شخص درد را احساس نمی‌کند. [۴]

محل آغاز حملهٔ بازیکنان

پینت بال عموماً به دو صورت بازی می‌شود یکی در زمین‌های تجاری که برای بازی نیاز به پرداخت ورودی است و زمین‌های شخصی که هرکدام می‌توانند شامل زمین‌های بسیار متنوعی با اندازه‌ها و طرحواره‌های متنوعی باشند. یک زمین می‌تواند شامل بسیاری از موانع طبیعی یا مصنوعی باشد که می‌توان انها را به صورت یک محیط خاص جنگلی یا شهری کرد و یا حتی می‌تواند شامل محتوایی تاریخی باشد. میدان‌های کوچکتر همانند زمین‌های اسپید بال یا زمین‌های مسابقات می‌تواند شامل موانع وسنگرهایی به صورت باد کردنی باشد. میادین تجاری می‌توانند شامل امکاناتی چون حمام مناطق تفریحی قفسه مسئول نگهداری وسایل پر کننده‌های مخازن‌های هوا و رستوران باشند. برخی کشورها ممکن است راهنماهای ورزشی داشته باشند با قوانینی مشخص و استانداردهای اندازه گیری شده و پرسنل استخدام شده همچون داورها برای اینکه مطمئن شوند بازیکنان بخوبی بازی را فرا گرفته‌اند و ایمنی سایر بازیکنان را رعایت می‌کنند. برخی از میادین (بی-وای-او-پی) هستند که اجازه می‌دهند بازیکنان رنگهایی را از فروشگاه‌های خرده فروش یا از طریق انلاین خریداری کنند و در میدان استفاده کنند. اگرچه بیشتر میادین (اف_پی_او) هستند به این منظور که بازیکنان باید رنگ‌ها را از میدان یا از طریق فروشگاه‌های حرفه‌ای مرتبط با میدان خرید کنند. میادین پولی معمولاً مخارج حوادث بازی را قبول نمی‌کنند. اگر چه دلایلی مرتبط با ایمنی بازیکنان گفته می‌شود و معمولاً کیفیت پایین رنگ‌ها و توپ‌ها باعث می‌شود که تفنگ‌ها گیر کنند یا به افراد مورد هدف قرار گرفته اسیب جسمی وارد شود.

بازی‌ها ی غیر قانونی (غیر حرفه‌ای) بازی در برخی میادین غیر ثابت گفته می‌شود بازی‌های از دین برگشته یا توپ‌های غیر قانونی و به این دسته بازیکنانی که در این میادین بازی می‌کنند بازیکنان خائن یا قانون شکن نیز می‌گویند. اگرچه بازی ارزانترو کمتر ساختار یافته تر است ولی به دلیل نداشتن قوانین ایمنی و دستور العمل‌ها و اشتبا هات سهوی می‌تواند خطرات بالایی را ایجاد کند. [۵]

یک بازی پتانکو

پتانکو (به فرانسوی: petɑ̃k) ورزشی است که در آن هدف این است که بازیکنان توپی فلزی تو خالی را ( که جزء اصلی این بازی است ) به توپی چوبی( cochonnet) بزنند. اگر هم توپشان هم اصابت نکرد، باید تلاش کنند که توپ در فاصله ی بسیار نزدیکی از "cochonnet" قرار گیرد. بازیکنان باید این کار را در حالی انجام دهند که دو پایشان داخل "دایره ی شروع" قرار دارد. این بازی معمولاً در خاک یا شن و ماسه ی سخت صورت میگیرد اما می توان آن را در داخل چمن نیز برگزار کرد.[۱]





موضوعات مرتبط با این مطلب : | نسخه قابل چاپ
____________________________________________________
برچسب ها:


نام :
ايميل:
سايت:
ارسال نظر به صورت خصوصي به مدیر سایت
.: Weblog Themes By blogskin.ir :.

پرامکانات ترین سرویس وبلاگدهی